Ik hoor een scooter
Met volle vaart
De straat in rijden
Mijn adem stokt opnieuw
Snel en met veel herrie raast het ding voorbij ons huis
Ik wacht tot het gebrom weg is
En haal dan pas weer adem
Gelukkig, ditmaal weer geen eieren

Het gevoel van angst
Valt niet te beschrijven
Het zijn een soort zenuwen
Die door je lijf gieren
Maar dan met een negatief effect

Als ik ‘s avonds thuis kom
Zet ik altijd de deur eerst op een kiertje
Dan doe ik het licht aan
En daarna pas durf ik de deur verder te openen
‘s Nachts schiet ik wakker van ieder geluid
Zijn er inbrekers?
Is er brand?
Of is het mijn broertje die thuis komt na het stappen?

Het ergste is dat ik niet weet
Waar de angst vandaan komt
Ja, het is sinds een maand of twee weer erger
En ik weet ook waarom
Maar eigenlijk heb ik het altijd al gehad
En waarom?
Ik heb geen idee?

Een medicijn is er niet voor
Niet vanuit de apotheek
Mijn vriendje is de enige therapie die werkt
Als ik met mijn hoofd op zijn borst lig
En zijn rustig ademhaling hoor
En zijn hart voel bonken
Dan ontspan ik helemaal
Ik voel me veilig en warm
Niets voelt meer vertrouwd dan hij
En zelfs de gedachte daaraan
Helpt mijn adem weer op gang
Wanneer deze om 2.00 uur ‘s nachts
Vijf seconden lang
Stokt.

Aan mij en een vriendin was het vandaag de eer om deze man te interviewen. In het Engels wel te verstaan. Iets waar we een beetje tegenop keken, maar wat vrijwel vlekkeloos is gegaan. Stanton. Een gezellige man die helemaal tot leven komt wanneer je begint over de stichting  Vrienden van Bariadi, waar hij vrijwilliger is. De stichting, die opereert in Tanzania, is ontstaan vanuit een vriendengroep en is uitgegroeid tot een succes. Het geheim? “Steven, the man on the ground”. Sinds twee jaar werkt deze donkere jonge vader voor de Nederlandse vrijwilligers. Het gedoneerde geld komt op zijn rekening terecht en wordt vervolgens direct uitgegeven aan projecten. Door regelmatig e-mailcontact komt het bewijs van nuttige besteding per beeldmateriaal naar de sponsors. Een belangrijke manier om de donateurs te laten zien het geld daadwerkelijk en ook goed wordt besteed.

Stanton is vier maanden geleden nog in het Bariadi-district van Tanzania geweest. Voor een controle. Precies één jaar eerder opende zijn zoon er namelijk de nieuwe ‘dispensary’, een gezondheidskliniek, Diana. Vernoemd naar een lokale bewoonster die tijdens de bevalling achterop een fiets naar het ziekenhuis moest, ten val kwam en ter plekke overleed aan de bloedingen. Het ongeboren kind met haar meegenomen. Voor Stanton was het belangrijk om zelf nogmaals terug te keren naar het gebied. Om te controleren hoe de staat van de dispansary naar één jaar is. En? Mwah, redelijk. Er waren wel een aantal dingen kapot, maar het meeste zag er nog verbazingwekkend goed uit. Het glas in de ramen was geen goed idee. Vernield. En ook de hygiëne is nog niet op en top, maar de lokale schoonmaakster wordt achter de vodden gezeten.

De manier waarop Stanton over het werk van deze organisatie vertelt, maakt het voor mij een pracht interview. Na afloop laat hij dan ook trots álle foto’s zien die hij bij de twee bezoeken heeft gemaakt. Foto’s van schoolkinderen, van armoedige woningen, van luxe resorten, van de nieuwe dispensary, van de Kilimanjaro. Alles komt langs.

Deze man vertelt zijn verhaal met zoveel liefde, daar kun je alleen maar respect voor hebben. En verder? Hij jaagt nog altijd zijn grootste droom na. Een droom die hij als 20-jarige jongen uit Wales had toen hij zijn Nederlandse vrouw leerde kennen en nog steeds niet heeft kunnen waarmaken – “het is wel heel veel geld”. Een reis naar Nieuw-Zeeland. Maar wie weet, gebeurt dat nog in de toekomst. Normandië staat voor deze levensgenieter eerst op de planning.

Ja, ik vind andere jongens weer leuk
Ja, ik heb weer lol in mijn leven
Maar ik vergelijk iedereen met jou
Je hebt een stempel op me achtergelaten
Een plek
Een litteken
Waar ik niet om heen kan

Slechts vier maanden
Van mijn leven
Waren het jij en ik
Maar die vier maanden
Waren zo intens
Nog nooit had ik
Zoveel liefde van iemand gekregen
Voelde ik me zo op mijn gemak bij iemand
Was ik helemaal mezelf

Je hebt me veranderd
En dat neem ik voor altijd met me mee
Onbewust
Waar ik ook ga of sta
Je bent niet van mij af te krijgen

Stiekem hoop ik
Dat het ooit nog goed komt
Tussen ons
Maar ik weet
Dat dat niet gaat gebeuren

We zijn niet meer wie we waren
We hebben allebei een ander leven nu
Jij met je kleding
En liefde voor de mode
Ik met mijn passie
Schrijven

Niemand weet
Dat ik jou desondanks
Zoveel mis
Je bent niet dood
Je bent niet weg
Je hoort gewoon niet meer bij mij
En dat moet ik accepteren

Opstaan en doorgaan
Genieten van alles wat ik doe
Ook het rotwerk
Maar wel
Met jou ver in mijn achterhoofd

You made me the person I am today

‘s Nachts
Nee, liever ‘s avond
Kruip ik mijn bed in
Moe en voldaan
Blij dat ik lig

Het enige wat ik wil
Is mijn ogen sluiten
En in een diepe slaap vallen

Naar een wereld gaan
Die ver weg is

Een wereld
Waar de pijn en het verdriet van alledag
Verdwenen is
Ver te zoeken is
Je niet kan bereiken

Ik draai me om
Naar mijn rechterzijde
Arm onder mijn hoofd
Zodat ik niet naar beneden rol

Poging twee
Op weg naar het land
Het land der fantasie
Maar waar je niets kunt bepalen

Mijn hoofd glijdt weg
Andere zijde
Extra kussen eronder
Diep ademhalen

Mijn ogen zijn weer dicht
Mijn eigen wereld
Waar alles kan
En tegelijk niets

Bizar eigenlijk
Vliegen kan
Als ik de schoolslag doe
Maar rennen kan ik niet
Alsof ik aan de grond genageld sta

De liefde van mijn leven
Heeft er drie gezichten
Letterlijk
En ook nog eens drie woonplaatsen
En de meeste vreemde gewoonten

De camping waar ik sta
Ken ik al
Maar toch is hij anders
Met rare douches
En vreemde mensen

Pas als ik wakker word
Denk ik: waar gaat dit over?

Gewoon…
Een droom
Om al mijn fantasie te uiten
Ach, moet kunnen

Op mijn werk,
Tijdens het bedienen.
In mijn stoel,
Tv kijkend.
In mijn bed,
Half slapend.
Aan tafel,
Al etend.
Op de fiets,
Muziek luisterend.
Op mijn laptop,
Tijdens het foto’s kijken,
En hyven,
En twitteren.

Uitgezonderd,
Zijn weinig momenten.
Inbegrepen,
Zijn bijna alle momenten.
Altijd in mijn gedachten,
Altijd in mijn hart. 

Al vanaf het eerste moment,
Beteken je zoveel voor me.
Ik hou van je,
Zoveel als ik kan.
Ik hou van je,
En dat zal altijd blijven. 

Je bent mijn schat,
Mijn vriendje.
Mijn steun,
En toeverlaat.
Een luisterend oor,
Een uitlaatklep.
Mijn alles,
Voor altijd.

Een dag als vandaag wordt door heel Nederland als speciaal benoemd. Maar waarom eigenlijk? In principe is er iedere vier jaar een dag als deze. Een dag waarop er voor vrijwel iedere gemeente opnieuw gestemd wordt. Mensen krijgen massaal een stemkaart thuisgestuurd en gaan vervolgens (weliswaar minder massaal) naar één van de vele stemhokjes in de gemeente om daar met het bekende rode potloodje hun stem uit te brengen. En dat dan iedere vier jaar weer. Klinkt niet erg spannend zou je zo zeggen. Waarom dit jaar dan plotseling wel zoveel ophef?

Verrassend, zoals media al meldden, doordat het kabinet gevallen is. De gemeenteraadsverkiezingen zullen volgens experts veel gaan zeggen over hoe de mensen op 9 juni gaan stemmen. Maar wie zegt nou dat de mensen die voor hun gemeente op het CDA stemmen, dit ook over 3 maanden zullen doen? Misschien willen zij J.P. Balkenende wel helemaal niet meer in het kabinet hebben. Niet na drie mislukte kabinetten en één tussenkabinetje. Misschien stemmen zij in hun gemeente alleen voor het CDA, omdat de andere partijen helemaal niets voorstellen. Misschien stemmen ze wel gewoon niet op het CDA. Gewoonweg omdat de partij niet in hun gemeente mee doet.

Vandaag hoorde ik op de radio minstens drie commercials over de verkiezingen. ‘Stem woensdag 3 maart PvdA’, stem dit, stem dat. Hoezo probeert iedere partij nu ineens landelijk campagne te maken, terwijl de partij per gemeente verschillende leiders heeft en verschillende punten op de agenda heeft staan. Logica ontbreekt hier. Het is zo en het zal altijd zo zijn, dat landelijke en gemeentelijke politiek nooit hetzelfde niveau zullen bereiken. Wat is dan dus de reden dat er wel landelijk gepromote wordt?

Als je het goed bekijkt, is 24 november een speciale dag. Nu zul je denken ‘24 november, wat is daar nou zo speciaal aan?’ Eens even kijken: het is een woensdag, de dag waarop het 76 jaar geleden is dat de eerste intercontinentale commerciële vlucht ooit werd gehouden, de dag waarop Mali 52 jaar onafhankelijk, de dag waarop het 51 jaar geleden is dat ‘On The Origin of Species’ voor het eerst gepubliceerd wordt en, heel toevallig, de dag waarop GroenLinks twintig jaar bestaat. Een kleine greep uit vele gebeurtenissen. Maar zijn dit nou echt de redenen waarom die 24^e dag van november 2010 zo speciaal is? Nee, natuurlijk niet! Wellicht een goede reden om samen met GroenLinks een boswandeling te houden ter ere van het twintigjarig jubileum, maar dat is aan jezelf om te doen.

Veertien gemeenten in heel Nederland vormen vandaag de dag, 3 maart 2010, een uitzondering. Voor hen zijn de gemeenteraadsverkiezingen pas eind november. En zeg nou zelf, het is toch veel unieker om pas dan de verkiezingen te hebben? Vergelijk veertien eens met de 394 gemeenten waar vandaag wel gestemd kon worden. Dan is de conclusie al snel getrokken: die veertien zijn het meest uniek. Zij hebben een uitzonderingspositie, omdat ze per 1 januari 2011 opgaan in een andere gemeente. Ik ben benieuwd of er dan net zoveel media-aandacht en promotie is voor de verschillende partijen. Dorpen & Duurzaamheid uit Lith, ProWûn uit Wûnseradiel, Partij Groot Eijsden uit Eijsden en Beter Bodegraven uit Bodegraven, kunnen zij nog rekenen op steun of een plekje in de nieuwe gemeenteraad? Hoe worden zij gepromote wanneer hun gemeente geen eigen gemeente meer zal zijn. Ik ben benieuwd. Dit lijkt mij in ieder geval een stuk interessanter en unieker dan een dag als vandaag.

Leuk was het wel om te zien trouwens hoe volwassenen met kinderen en bejaarden deze middag mijn prachtige school in Tilburg in en uit liepen om te stemmen. Er was een waar stemloket in lokaal 0.83 van het FHJ in Tilburg. Mensen die moeite hadden om de wegwijzers te volgen (potloden waarvan de punt als een pijl richting een aangekruist rondje wijst), om vervolgens door te lopen naar de aula en weer om te keren om één van de rondscharrelende studenten de weg te vragen. Toch leuk om er zo nog iets van mee te krijgen. Ik had er graag een verslag van gemaakt, maar helaas moet het leerwerk voor tentamens ook nog gebeuren. Ook zeer inspirerend! Maar dat even terzijde.

Vandaag mocht ik er niet bij wezen, 9 juni voor het eerst dan gebruikmaken van mijn officiële stemrecht. 24 november, die unieke dag van dit jaar, zal ik eens van mij laten horen. Een dag waarop Lith lang, en de gemeenteraad met tegenzin, heeft moeten wachten, maar een dag waar ik al een jaar naar uitkijk. Eindelijk krijgen we een échte gemeenteraad. Eindelijk zal Lith meer worden dan alleen een boerendorp met hier en daar een zielig grasveldje. Tot de 24^e!

Iedereen heeft het wel eens dat er gedachten door je hoofd schieten. Gedachten die je gewoon op papier moet zetten. Zo ook ik. Meestal schieten ze alleen zo snel door mijn hoofd dat ik ze niet op papier kan zetten. Niet in zo’n korte tijd. Nu lig ik hier, half onderuitgezakt op mijn bed, laptop op mijn schoot, in mijn pyjama, met priemende oogjes te typen. En waarom? Omdat ik er nu de rust voor heb. Overdag heb ik die rust niet in mijn kont. Ben ik met van alles en nog wat bezig, behalve met datgene wat ik eigenlijk graag zou willen doen: tekenen, schrijven: ontspannen.

Laptops, computers, het zijn echt super handige dingen, maar ergens ook weer niet. Er zou alleen maar word op moeten staan, zodat je teksten kan typen. Meer niet. Dat zorgt alleen maar voor afleiding. Maar wanneer er niets meer op zou staan, is een laptop ineens wel weer een erg dure en ergens ook saaie aanschaf: alleen Word, opstarten en afsluiten, geen andere functie. Kost lekker veel stroom!

Je kunt je ook maar ergens druk om maken! Natuurlijk doe ik dat weer. Verrassend, ik had ook niet anders van mezelf verwacht. Ik had ook niet verwacht dat ik nu ineens hierover aan het schrijven zou zijn. Ik zit met zoveel andere dingen in mijn hoofd. School: ik moet leren voor mijn tentamens, ook al denk ik dat ik ze wel haal. Jongens: tja, wanneer niet, alleen ze zijn allemaal seksistisch ingesteld, laat het me weten als je er een tegen komt waarvan je zeker weet dat hij anders is. Mezelf: soms zit ik zo lekker in mijn vel, vind ik mezelf wel een leuke en aardige meid, maar op andere momenten vraag ik me echt af wat er nou leuk aan mij zou kunnen zijn.

Volgens mij heeft iedereen wel van die momenten dat die aan zichzelf twijfelt of juist even een helder moment waarin die een positief beeld van zichzelf schetst. De meesten zullen zich hier wel in herkennen. Dus eigenlijk ben ik daarin niet uniek. Maar probeer jezelf eens te bedenken waar je wel uniek in bent. Dan denk je: erg veel. Maar dat valt ook nog tegen. Zo zie ik veel van mijn karaktertrekken terug in mijn broertjes en mijn ouders. Vooral mijn jongere broertje en mijn moeder. Sterker nog. Als mensen mijn moeder gezien hebben, zonder mij erbij, dan zeggen ze me de eerstvolgende keer dat ik ze zie gelijk dat ik zoveel op mijn moeder lijk. Of subtieler: ze kunnen zien dat ik een dochter van haar ben. Altijd fijn als mensen dat even voor je bevestigen.

Leuk om te zien trouwens dat ik zo van onderwerp kan veranderen. Als je jezelf even bedenkt dat ik 10 minuten geleden (inmiddels wel wat meer denk ik) het er nog over had dat ik geen echte journaliste ben. En zo ineens, een alinea of vier verderop, heb ik het over mijn uniekheid en karaktereigenschappen. Het zal wel weer mijn VWO-logica zijn. Of mijn puberhersenen. Of mijn bijna-volwassen-hersenen. Of mijn journaliste-hersenen, aangezien daar ook steeds meer sprake van is.

Ik gebruik veel clichés merk ik nu. Evenals verwijswoorden: overigens, trouwens, natuurlijk. En spreektaal. Misschien moet ik dat ook maar eens afleren. Niet dat ik het gebruik in mijn verslagen en teksten die ik voor school schrijf, maar toch. Handig om af te leren. Tenzij ik een soort van dagboek schrijf. Dan maken dat soort woorden het er misschien juist leuker op.

Ik heb een probleem momenteel. Even een, misschien wel onbelangrijk, probleem dat zich alleen in deze zeldzame situatie voordoet: ik kan niet meer stoppen met schrijven. Ik wil doorgaan met schrijven. Maar ik hang/lig/zit niet meer lekker in mijn bed. De accu van de laptop gaat voorlopig nog wel mee. Maar hoe lang mijn accu nog meegaat, dat weet ik niet. En dan te bedenken dat morgenvroeg om kwart voor zeven ongeveer mijn wekker weer gaat. Mijn eerste schooldag na 5 dagen weekend gehad te hebben. Mijn eerste schooldag van deze week. Misschien ook al mijn laatste schooldag van deze week. Mijn laatste tutorgroepsvergadering met mijn binnenlandgroepje.

Hè, lekker, morgen weer naar school! Vijf dagen vrij is toch wel erg lang. Ook al werk ik nog wel voor school en voor mijn centjes (lees: werken in de kroeg/brasserie). Toch is het geen vakantie en dus anders dan wanneer je in de vakantie vijf dagen vrij bent. Dan ga je lekker naar de stad, gezellig shoppen, of juist wat drinken of een keer naar de bioscoop. Of juist lekker een dag films kijken (iets wat ik bijna nooit doe, maar goed). En dan hang je na vijf dagen lang geen school, veel uitslapen en weinig energie verbruiken, toch doodmoe in je bed. Moe van het niks doen. Toch ook wel moe van het werken. Ook al was het vandaag niet lang: maar 2,5 uur. Gelukkig verdien ik er geld mee, geld dat gespaard moet worden voor een zomervakantie. Een vakantie waarvan nog helemaal niets vaststaat: met wie, waarheen, wanneer, hoe? De vijf W’s en de welbekende H. Tja, ik denk dat ik toch wel echt een journalist in me heb zitten. Alleen komt hij er alleen uit wanneer dat echt nodig is.

Nieuwsgierigheid heb ik volgens mij al vanaf dag 1 dat ik hier, waarschijnlijk jankend, de wereld binnen kwam. Vrijwel altijd vraag ik door wanneer ik half iets oppik: over wie heb je het, wat zei je, wat gebeurde er, hoe komt dat? Jazeker: alweer die zes dringende vragen. Gewoon een nieuwsgierig wijsneusje. Een wijsneusje met een wipneusje. Als ik anderen tenminste moet geloven. Niemand heeft mijn neus tot nog toe uitgeprobeerd gelukkig. Volgens mij is de vering namelijk niet van allerbeste kwaliteit.

Ik zit weer onzin te lullen. Volgens mij wordt het nu echt tijd om naar bed te gaan. (Schrijf ik toch weer ‘volgens mij’, cliché!) Even netjes dit stukje afschrijven, een passend slot eraan, iemand gedag zeggen, msn afsluiten, laptop uit en dicht, laptop naast mijn bed op de grond leggen, kussen plat op mijn bed leggen, even lekker draaien en goed gaan liggen, mijn sierlijke Franse lampje dat roze licht uitstraalt uitmaken, vervolgens op mijn Samsung-met-gebarsten-scherm even de wekker voor morgenochtend zetten en dan maar eens een keer mijn ogen dichtdoen en deze gedachtegang voortzetten in een van mijn krankzinnige dromen. Om even een laatst beeld te schetsen: ze zijn vaak vergelijkbaar met Alice in Wonderland, die originele Disney-film.

‘Een stuk schrijven, het is makkelijker gezegd dan gedaan. *Goh, wat een irritant getik allemaal om me heen* Ik weet het nu al niet meer. Owja, een stuk schrijven. Leuk. Echt iets voor mij. Alleen waarom nou een tijdslimiet? Ik zou zoveel kunnen schrijven. Normaal, althans normaal, thuis doe ik dit ook wel eens. Best raar eigenlijk. Maar ik zal wel raar zijn of zo. En dat interesseert met niets. Laatst nog heb ik thuis vijf minuten geschreven en het pas de dag erna overgelezen. Het is best leuk. Eigenlijk komen dan pas je diepste gedachten naar boven drijven. Want wat voel ik me op het moment beroerd. En straks vast weer vrolijk. Zo’n lekker achtbaan idee. Heerlijk, maar niet heus. Pijn in m’n heup, koppijn, duizelig. Wat doe ik hier eigenlijk? Owja, schrijven. Dat wat ik leuk vind. En wat heb ik zin in morgen! Volgens mij heb ik dat vandaag pas zo’n twintig keer gezegd en gisteren meer dan honderd keer. En ik snap ook best wel dat er mensen zijn die gek van me worden. Word ik vaak ook van mezelf hoor. Als al die lulverhalen die zich in mijn hoofd afspelen, direct op papier gezet zouden worden, dan zou ik drie vrachtwagens vol papier nodig hebben. Alhoewel, zou dat wel passen? Hoeveel gaat er eigenlijk in zo’n vrachtwagen? En heb ik het dan over een grote, kleine of dubbele vrachtwagen?’

Nouja, tot zoverre dus mijn gedachtegang. Het idee erachter is, dat als je een keer geen inspiratie hebt om te schrijven en er geen vertrouwen meer in hebt, je zo een stuk gaat schrijven om jezelf te laten zien dat je heus wel kan schrijven.

GRONINGEN – Prinses Máxima sloot gisterenavond de deur van het Glazen Huis in Groningen. Zes dagen lang zullen drie dj’s van 3FM, Annemieke Schollaardt, Giel Beelen en Gerard Ekdom, niks eten en geld inzamelen voor de bestrijding van malaria.

Zeven studenten staan luid roepend te zwaaien op het balkon van hun appartementje naast de ABN AMRO: “Máxima!” Prinses Máxima is zojuist aangekomen op de Grote Markt en staat, voor de toeschouwers op het plein nog onzichtbaar, achter de grote hekken.

Rond zes uur staat het ongeveer zes rijen toeschouwers dik voor het Glazen Huis. Langzaam stromen er steeds meer nieuwsgierige studenten toe. Een hond likt wat van de dikke laag sneeuw en kijkt verkleumd naar zijn baasje. Het plein straalt echter warmte uit. Er staat een rijk versierde, vijftien meter hoge kerstboom, toeschouwers hebben warm dampende bekers koffie in hun handen en zelfs de lichtjes die het grote ABN AMRO-gebouw versieren maken het gezellig.

Op de Grote Markt zijn vooral opmerkelijk veel gele vestjes te zien. De politie loopt met ongeveer dertig man sterk te patrouilleren. Ze zijn er zowel als beveiliging voor prinses Máxima als om de massa in bedwang te houden wanneer dat nodig is vertelt de woordvoerder. Hoeveel mensen er precies zullen zijn deze avond weet hij ook niet: “We weten wel dat deze avond en de laatste avond het drukst bezocht zullen zijn, maar we weten niet precies hoeveel mensen het zijn.”

Wanneer rond half zeven Máxima arriveert lijkt er even een beetje chaos te ontstaan. Mensen staan te gillen en te duwen om een glimp van de prinses op te vangen. ‘O, ik zie haar!’ roept een klein meisje met een grote bruine muts op. Een sneeuwbal suist onrespectvol richting de chique zwarte auto. Mis. Een kwartier later beginnen de klokken van de Martinikerk te luiden en, alsof de klokken een voorteken zijn, begint het plein steeds drukker te worden. Een grote sneeuwruimer komt nog snel voorbijgereden voordat de prinses richting het Glazen Huis loopt.

Eenmaal binnen in het huis lijkt Máxima te genieten van de warmte. Ze vraagt een plaatje aan dat gedraaid wordt voordat de deur op slot gaat en één voor na de sluiting. ‘Seven seconds’ van Youssou N’Dour galmt over het plein, waarna Máxima met de sleutels dan eindelijk naar buiten loopt. Iedereen probeert foto’s te maken. “Ik zie helemaal niets!” klinkt het van verschillende kanten. Er wordt geroepen of het geluid harder mag en dan gaat de deur eindelijk op slot. Met een brede lach op haar gezicht draait Máxima de sleutels om en vertrekt, terwijl ‘Woman’ van Anouk over het plein klinkt.

De bezoekers druipen langzamerhand in groepjes weer af. De collectoren van het Rode Kruis gaan verder met waar ze gebleven waren. Een mannelijke student mompelt nog: “Ik wil ze hier ook wel voor mezelf collecteren eigenlijk.” De zeven studenten op het balkon vertrekken weer naar binnen. Iedereen zoekt de warmte op.

DEN HAAG – Vanaf 1 augustus 2010 willen staatssecretarissen Van Bijsterveldt en Dijksma  (Onderwijs, Cultuur en Wetenschap) de referentiekaders op het mbo invoeren. Dit lieten zij afgelopen woensdag tijdens een commissievergadering in de Tweede Kamer weten.

Het doel van de referentiekaders is het taal- en rekenniveau te verhogen en zo het beste uit de leerlingen te halen. Marja van Bijsterveldt (CDA) vertelde de Kamerleden dat de lat zodanig hoog wordt gelegd, dat het de leerlingen ‘net een sprongetje doet wagen’. Sharon Dijksma (PvdA) vertelde dat het haar ambitie is om meer kinderen een hoger niveau te geven dan nu. Dit ambitieniveau is vastgesteld op 75 tot 85 procent. De 100 procent is volgens haar echter niet haalbaar: “We willen wel de 100 procent halen, maar dat is niet altijd mogelijk.”

Tijdens de drie uur durende vergadering werd er vooral gediscussieerd over de uitvoering van de referentiekaders. Tweede Kamerlid Jan-Jacob van Dijk (CDA) gaf aan bang te zijn dat het krap wordt om vanaf augustus 2010 met de referentiekaders aan de slag te gaan. Jasper van Dijk (SP) deelde deze angst: “Als het wetsvoorstel in januari komt, is het nieuwe schooljaar dan wel haalbaar?” Staatssecretaris Van Bijsterveldt liet weten dat het ‘inderdaad een krappe planning is’, maar dat het zeker wel te halen valt.

Ook werd er gesproken over de integraliteit van taal en rekenen in andere vakken. Algemeen waren de Kamerleden en staatssecretarissen eensgezind dat rekenen en taal moeten terugkomen in alle vakken. Volgens Van Bijsterveldt is het echter aan de scholen om te bepalen hoe zij dit doen: “De Kamer gaat over het ‘wat’. Het ‘hoe’ is de zaak van de scholen, niet van de overheid.”

De laaggeletterdheid, als gevolg van een te laag taalniveau, werd ook besproken. Zo benadrukte Ineke Dezentjé Hamming (VVD) dat er jaarlijks ongeveer 40 000 kinderen van school komen met een leesachterstand van twee jaar en dat er inmiddels ongeveer één miljoen laaggeletterden zijn in Nederland. Marianne Besselink (PvdA) deelde deze zorgen, met name ten opzichte van de digibeten. Van Bijsterveldt gaf aan momenteel bezig te zijn met het realiseren van een aanvalsplan.

De referentiekaders voor het mbo houden in dat er verschillende niveaus komen die betrekking hebben op taal en rekenen. Aan het eind van ieder jaar wordt er van de leerlingen een bepaald niveau verwacht. Deze niveaus worden aangeduid met 1F, 2F, 3F en 4F. Voor mbo 1, 2 en 3 geldt niveau 2F en voor mbo 4 geldt 3F, dat gelijk is aan havo 5.

Voor het gehele project van de referentieniveaus en verbetering van het taal- en rekenniveau op het mbo, stelt de overheid 50 miljoen euro beschikbaar. De eerste resultaten zullen te zien zijn bij de examinering in het schooljaar 2013/2014.

Feedback op dit nieuwsverslag:
Heel aardig verslag! Omdat de nieuwskeuze en de uitleg van wat de referentiekaders precies inhouden niet goed is, is het nog niet publicabel maar uit alles verder blijkt dat je het wel in je hebt een goed verslag te schrijven. Ik ben benieuwd naar je volgende nieuwsverslag.

Overtuigend:
Het taalgebruik in het verslag is netjes verzorgd. Weinig fouten! Ordening in alinea’s gaat ook goed, al had de uitleg over de referentiekaders wel hoger in de tekst gemoeten.

Nog niet overtuigend:
De keuze voor een commissievergadering is een lastige omdat het vaak moeilijk is daar concreet nieuws uit te halen. De nieuwskeuze die je gemaakt hebt, is niet correct. Dat in augustus 2010 referentiekaders worden ingevoerd in het mbo is al langer bekend (zie website van OCW). Je behandelt netjes de belangrijkste w-vragen maar de uitleg van de kaders zelf is niet helder.